Description

ฉันลืมไปแล้วว่า…

ความสุขของตัวเองสำคัญเหมือนกัน

บทที่ 1

วันจันทร์ เวลา 06.15 น.

---

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเหมือนทุกเช้า

เมย์ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ

เธอเอื้อมมือไปปิดเสียงนาฬิกา โดยไม่ต้องมอง

นี่คือการเคลื่อนไหวที่เธอทำซ้ำมาเกือบสิบปี

ห้องนอนเงียบสนิท

เตียงขนาดหกฟุต

กว้างเกินไป

สำหรับคนที่นอนเพียงคนเดียว

เมย์นั่งนิ่งอยู่บนเตียง

มองแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านสีครีม

เธอถอนหายใจเบา ๆ

ก่อนจะลุกไปชงกาแฟ

…

ห้องครัวสะอาด

สะอาดเกินไป

ไม่มีจานของใครวางอยู่

ไม่มีเสียงคนแย่งห้องน้ำ

ไม่มีใครถามว่า

“วันนี้กินอะไรดี”

มีเพียงเสียงเครื่องชงกาแฟ

ที่ทำงานแทนเสียงของคนในบ้าน

เมย์ยิ้มบาง ๆ

เธอเคยคิดว่า

เมื่อมีบ้านหลังใหญ่

มีรถคันใหม่

มีตำแหน่งผู้จัดการ

มีเงินเดือนเกินหนึ่งแสนบาท

ชีวิตคงสมบูรณ์แบบ

แต่ความจริง

กลับเงียบกว่าที่คิด

…

โทรศัพท์สั่น

“แม่…วันนี้หนูมีสอบนะ”

ข้อความจากลูกสาว

ที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัย

เมย์รีบตอบกลับ

“สู้ ๆ นะลูก แม่เป็นกำลังใจให้”

ไม่กี่วินาที

ลูกส่งสติกเกอร์รูปหัวใจกลับมา

เมย์ยิ้ม

รอยยิ้มที่เกิดขึ้นเพียงครู่เดียว

ก่อนจะหายไปพร้อมกับหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับลง

…

เจ็ดปีแล้ว

หลังจากหย่ากับอดีตสามี

เธอไม่เคยคิดจะเริ่มต้นกับใครใหม่

หลายคนถามว่า

“ไม่เหงาเหรอ”

เมย์ตอบเหมือนเดิมทุกครั้ง

“งานยุ่งค่ะ”

ซึ่งก็เป็นเรื่องจริง

แต่ไม่ใช่ทั้งหมด

ความจริงอีกครึ่งหนึ่งคือ

เธอไม่แน่ใจว่า

ตัวเองยังรู้จักคำว่า “ความสุข”

หรือเปล่า

…

เวลา 08.30 น.

ห้องประชุมชั้น 18

“สวัสดีครับคุณเมย์”

“สวัสดีค่ะ”

ทุกคนลุกขึ้น

ให้เกียรติผู้จัดการฝ่ายการตลาด

ผู้หญิงวัยสี่สิบห้าปี

ที่หลายคนอิจฉา

เธอเก่ง

ตัดสินใจเด็ดขาด

แต่งตัวดี

พูดเก่ง

แก้ปัญหาเก่ง

แต่ไม่มีใครรู้ว่า

เมื่อคืน

เธอเปิด Netflix

ค้างไว้ถึงตีหนึ่ง

เพียงเพราะไม่อยากเผชิญกับความเงียบในห้องนอน

…

การประชุมผ่านไปสองชั่วโมง

ยอดขาย

ตัวเลข

แผนการตลาด

งบประมาณ

ทุกอย่างเป็นไปตามเป้าหมาย

ทุกคนปรบมือ

เมื่อเมย์สรุปงานเสร็จ

“ยอดเยี่ยมครับ”

“สมกับเป็นพี่เมย์”

เธอยิ้ม

กล่าวขอบคุณ

แล้วเดินกลับห้องทำงาน

ทันทีที่ประตูปิดลง

รอยยิ้มนั้น

ก็หายไป

…

เมย์มองตัวเองในกระจก

ผู้หญิงวัยสี่สิบห้า

แต่งหน้าดี

แต่งตัวดี

ประสบความสำเร็จ

แต่ดวงตา

กลับดูเหนื่อยล้า

เธอถามตัวเองเบา ๆ

“ฉันกำลังใช้ชีวิต…”

“หรือแค่ทำหน้าที่”

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

เป็นข้อความจาก “อร”

เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัย

“เสาร์นี้ว่างไหม?

ไม่ได้เจอกันนานเลย

มีเรื่องอยากเล่า…”

เมย์มองข้อความนั้นอยู่พักใหญ่

ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ

“ได้สิ คิดถึงเหมือนกัน 😊”

เธอไม่รู้เลยว่า…

การตอบข้อความสั้น ๆ เพียงครั้งเดียว

กำลังจะพาเธอไปพบกับคำถามข้อหนึ่ง

ที่เธอไม่เคยถามตัวเองมาตลอดเจ็ดปี

และคำตอบของมัน

อาจเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล…