Description
ฉันลืมไปแล้วว่า…
ความสุขของตัวเองสำคัญเหมือนกัน
บทที่ 6
เรื่องที่ไม่มีใครเคยสอน
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป
เมย์กลับมาที่ Saturday Women’s Circle อีกครั้ง
คราวนี้
เธอไม่ลังเลเหมือนครั้งแรก
เธอรู้สึกเหมือนกำลังกลับมาเจอเพื่อน
แม้จะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน
…
หลังจิบชาร้อนกันเงียบ ๆ
เจ้าของบ้านยิ้ม
“วันนี้…”
“เราจะคุยเรื่องหนึ่ง”
“ที่หลายคนไม่เคยมีโอกาสคุย”
ทุกคนมองหน้ากัน
ไม่มีใครพูด
…
หมอฝนวางถ้วยชาลง
แล้วเริ่มต้นอย่างเรียบง่าย
“มีใครจำได้ไหม”
“ตอนโตเป็นผู้ใหญ่”
“เคยมีใครสอนเราบ้างไหม…”
“ว่าร่างกายของผู้หญิงจะเปลี่ยนไปอย่างไร”
ทั้งห้องเงียบ
…
ดาวหัวเราะเบา ๆ
“ไม่มีเลย”
แอนพยักหน้า
“แม่ฉันสอนแค่ว่า”
“เป็นผู้หญิงต้องเรียบร้อย”
“อย่าแต่งตัวโป๊”
“อย่ากลับบ้านดึก”
“แต่ไม่เคยสอน”
“ว่าต้องดูแลตัวเองยังไง”
…
เมย์นั่งฟัง
เธอเริ่มนึกย้อนกลับ
แม่เคยสอนเธอหลายอย่าง
ทำกับข้าว
เก็บเงิน
ดูแลครอบครัว
อดทน
เสียสละ
แต่ไม่เคยมีบทสนทนาเรื่อง
“ร่างกายของผู้หญิง”
หลังอายุสี่สิบ
…
หมอฝนหยิบหนังสือเล่มบางขึ้นมา
“จริง ๆ แล้ว”
“การเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมน”
“ไม่ใช่โรค”
“แต่เป็นช่วงหนึ่งของชีวิต”
“เหมือนวัยรุ่น”
“เพียงแต่เกิดขึ้นอีกครั้ง”
…
เมย์ขมวดคิ้ว
“งั้น…”
“ที่ฉันนอนไม่ค่อยหลับ”
“หงุดหงิดง่าย”
“เหนื่อยทั้งวัน”
“อาจไม่ใช่เพราะงานอย่างเดียวเหรอ”
หมอฝนยิ้ม
“อาจใช่”
“หรืออาจมีหลายปัจจัย”
“แต่สิ่งสำคัญคือ”
“อย่าคิดว่า”
‘ฉันต้องทน’
…
ผู้หญิงคนหนึ่งยกมือ
“ฉันเคยคิดว่า”
“ตัวเองผิดปกติ”
“ไม่อยากให้สามีแตะตัว”
“จนรู้ทีหลังว่า”
“เป็นผลจากการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงสงบ
ไม่มีความอาย
ไม่มีใครหัวเราะ
ไม่มีใครตัดสิน
…
หมอฝนพยักหน้า
“หลายคนเข้าใจผิด”
“ว่าความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้”
“แปลว่า”
“ตัวเองหมดความเป็นผู้หญิง”
“ทั้งที่ความจริง”
“มันเป็นเพียงช่วงหนึ่ง”
“ที่เราต้องเรียนรู้ร่างกายใหม่”
…
เมย์ฟังเงียบ ๆ
คำว่า
เรียนรู้ร่างกายใหม่
ไม่เคยอยู่ในความคิดของเธอเลย
…
ช่วงพัก
เมย์เดินออกมาที่สวน
หมอฝนเดินตามมา
“เป็นยังไงบ้าง”
เมย์ยิ้ม
“เหมือนมีใครเปิดไฟ”
หมอฝนหัวเราะ
“ดีแล้ว”
“คนส่วนใหญ่”
“ใช้เวลาทั้งชีวิต”
“เรียนรู้วิธีทำงาน”
“เรียนรู้วิธีเลี้ยงลูก”
“เรียนรู้วิธีหาเงิน”
“แต่ไม่เคยเรียนรู้”
“วิธีดูแลตัวเอง”
…
เมย์ถามเบา ๆ
“หมอ…”
“เคยมีคนไข้”
“ที่รู้สึกผิด”
“เวลาคิดถึงความสุขของตัวเองไหม”
หมอฝนยิ้ม
“แทบทุกคน”
เมย์มองหน้าเธอ
“จริงเหรอ”
“จริง”
“ผู้หญิงจำนวนมาก”
“ถูกสอนให้เสียสละ”
“จนวันหนึ่ง”
“เมื่ออยากดูแลตัวเอง”
“กลับรู้สึกผิด”
…
ลมเย็นพัดผ่านสวน
หมอฝนมองต้นไม้
แล้วพูดช้า ๆ
“เมย์”
“ถ้าต้นไม้ต้นหนึ่ง”
“ไม่เคยได้รับน้ำ”
“สุดท้าย”
“มันจะเหี่ยว”
“ไม่ใช่เพราะมันอ่อนแอ”
“แต่เพราะ”
“ไม่มีใครรดน้ำให้มัน”
เธอหยุด
ก่อนจะยิ้ม
“รวมทั้งตัวมันเอง”
…
เมย์เงียบ
เธอรู้สึกเหมือน
ต้นไม้ต้นนั้น
คือเธอ
…
ก่อนกลับ
หมอฝนหยิบกระดาษแผ่นเล็กให้เมย์
มีเพียงคำถามเดียว
“ถ้าวันนี้คุณกล้าดูแลตัวเองได้เพียงหนึ่งอย่าง…
คุณจะเริ่มจากอะไร?”
เมย์เก็บกระดาษใบนั้นลงในกระเป๋า
ระหว่างขับรถกลับบ้าน
คำถามนั้น
วนอยู่ในหัว
เธอเปิดเพลงเบา ๆ
มองผู้คนบนท้องถนน
แล้วอมยิ้ม
เป็นครั้งแรก
ที่เธอไม่ได้ถามตัวเองว่า
“วันนี้ต้องทำอะไร”
แต่ถามว่า
“วันนี้…ฉันต้องการอะไร”
Reviews
There are no reviews yet.