Description

ฉันลืมไปแล้วว่า…

ความสุขของตัวเองสำคัญเหมือนกัน

---

บทที่ 7

คืนที่เมย์กล้าถาม Google

---

คืนนั้น

ฝนตกอีกแล้ว

เมย์ชอบเวลาฝนตก

เพราะมันทำให้โลกทั้งใบ

ดูเงียบลง

เงียบพอ…

ที่จะได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

…

เธอชงชาคาโมมายล์

หยิบหนังสือที่ซื้อเมื่อสัปดาห์ก่อน

แล้วนั่งลงที่โซฟาตัวเดิม

ประโยคหนึ่งในหนังสือ

ทำให้เธอหยุดอ่าน

“ผู้หญิงจำนวนมากใช้เวลาทั้งชีวิตเรียนรู้วิธีดูแลคนอื่น

แต่ไม่เคยเรียนรู้วิธีเข้าใจร่างกายของตัวเอง”

เมย์หลับตา

แล้วพึมพำเบา ๆ

“จริง…”

…

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

นิ้วโป้งลอยอยู่เหนือช่องค้นหา

อยู่หลายนาที

ก่อนจะพิมพ์

ผู้หญิงวัย 45 ร่างกายเปลี่ยนแปลง

กดค้นหา

…

เธออ่านบทความหลายเว็บไซต์

หลายบทความพูดคล้ายกัน

ฮอร์โมน

การนอน

ความเครียด

วัยก่อนหมดประจำเดือน

สุขภาพหัวใจ

การออกกำลังกาย

แล้วมีหัวข้อหนึ่ง

ที่เธอไม่เคยกดอ่านมาก่อน

สุขภาพทางเพศของผู้หญิงวัย 40+

เมย์ลังเล

เมื่อก่อน

เธอคงปิดหน้านี้ไปแล้ว

แต่วันนี้

เธอกดเข้าไป

…

เนื้อหาไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด

ไม่มีภาพหวือหวา

ไม่มีคำชวนเชื่อ

มีเพียงบทความที่อธิบายว่า

เมื่ออายุมากขึ้น

ร่างกายของผู้หญิงอาจเปลี่ยนแปลงได้หลายด้าน

ทั้งการนอน

อารมณ์

พลังงาน

รวมถึงความรู้สึกต่อความใกล้ชิด

เมย์อ่านอย่างตั้งใจ

เธอรู้สึกเหมือน

กำลังเรียนวิชาใหม่

ที่ไม่เคยมีใครสอน

…

เธอปิดหน้าจอ

แล้วนั่งเงียบ ๆ

คำถามหนึ่ง

ผุดขึ้นมาในใจ

“ทำไมเรื่องธรรมชาติของผู้หญิง

ถึงกลายเป็นเรื่องที่ไม่มีใครพูด?”

…

เช้าวันรุ่งขึ้น

ระหว่างพักเที่ยง

เมย์แวะร้านหนังสืออีกครั้ง

คราวนี้

เธอเดินตรงไปยังชั้น

Women’s Health

โดยไม่ลังเล

เธอหยิบหนังสือหลายเล่ม

พลิกอ่าน

เปรียบเทียบ

บางเล่มเขียนโดยแพทย์

บางเล่มเขียนโดยนักจิตวิทยา

บางเล่มเป็นประสบการณ์ของผู้หญิงจริง ๆ

เธอซื้อกลับมาสามเล่ม

…

คืนนั้น

เมย์ส่งข้อความหาอร

เมย์

“ขอบใจนะ”

อรตอบกลับมาแทบจะทันที

อร

“เรื่องอะไร 😊”

เมย์พิมพ์

ลบ

พิมพ์ใหม่

ก่อนจะส่งไปว่า

“ขอบใจที่ชวนฉันไปวันนั้น”

มีจุดสามจุดขึ้นบนหน้าจอ

อรกำลังพิมพ์

“เมย์”

“ฉันไม่ได้ชวนเธอไปเปลี่ยนชีวิต”

“ฉันแค่ชวนเธอ…”

“กลับมาเป็นตัวเอง”

เมย์อ่านซ้ำ

สามครั้ง

ก่อนจะวางโทรศัพท์ลง

…

เธอเดินไปหน้ากระจก

มองผู้หญิงวัยสี่สิบห้าปี

ที่ยืนอยู่ตรงหน้า

ริ้วรอยยังอยู่

ความเหนื่อยก็ยังอยู่

ชีวิตก็ยังไม่ได้เปลี่ยน

แต่แววตา

ไม่เหมือนเดิม

…

เธอยิ้มให้ตัวเอง

เป็นครั้งแรก

โดยไม่ฝืน

แล้วพูดเบา ๆ

“สวัสดี…”

“เมย์”

…

ในคืนเดียวกัน

ก่อนนอน

เธอเปิดสมุดบันทึกเล่มใหม่

หน้าแรก

เธอเขียนเพียงประโยคเดียว

“ปีนี้…

ฉันจะเริ่มรู้จักตัวเองอีกครั้ง”

เธอปิดสมุด

ปิดไฟ

และนอนหลับ

อย่างสงบ

กว่าหลายเดือนที่ผ่านมา

---

ปลายบท

เช้าวันถัดมา

โทรศัพท์ของเมย์มีข้อความจากหมอฝน

“เสาร์หน้า ถ้าว่าง…

ฉันอยากชวนเมย์มาฟังหัวข้อหนึ่ง”

เมย์กดเปิดอ่านข้อความต่อ

“การดูแลสุขภาพทางเพศ

ไม่ใช่เรื่องน่าอาย”

เธอมองหน้าจอ

หัวใจเต้นแรงนิด ๆ

แต่ครั้งนี้…

มันไม่ใช่ความอาย

มันคือ

ความอยากรู้